حکیمی پسران را پند همی داد که جانان پدر هنر همی آموزید، که ملک و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر در سفر بر محلّ خطرست. یا دزد به یکبار ببرد یا خواجه به تفاریق بخورد. اما هنر چشمه زاینده است و دولت پاینده و اگر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد که هنر در نفس خود دولت است؛ هر جا که رود قدر بیند، و در صدر نشیند و بی هنر لقمه چیند و سختی بیند.

وقتی افتاد فتنه‌ای در شام                هر کس از گوشه‌ای فرا رفتند

روســتازادگــان دانشــــمند               بـــه وزیـــری پادشـــــا رفتــــند

پســران وزیر نــاقص عقـــل               به گـــدایی به روستــــا رفتنــد

                                                               *گلستان سعدی*